skip to Main Content
ТОП ВЕСТИ
Орце се жалел, а Заев пријавувал за можниот рекет на бизнисмени?
Далгариан: Мицотакис ќе го блокира Скопје, онолку колку што ќе му дозволат НАТО и ЕУ
СИРИЗА: Среќно враќање во реалноста за Нова демократија
Димитров: Европеизацијата на Северна Македонија ќе биде позитивно и за Грција
ЗА СЛЕДЕЊЕ НА ПРОГРАМАТА ВО ЖИВО: WWW.LIVE.1TV.MK
ПРОСЛЕДЕТЕ ГИ СИТЕ ВИДЕО СОДРЖИНИ НА YouTube КАНАЛОТ НА 1ТВ
НАЦИОНАЛНАТА ТЕЛЕВИЗИЈА 1ТВ СИТЕ ГЛЕДАЧИ МОЖАТ ДА ЈА СЛЕДАТ НА КАБЕЛСКИТЕ ОПЕРАТОРИ: MAXTV; VIP; TELEKABEL; NEOTEL; ONE.VIP; TOTAL TV

Од калта на опинците – до сјајот на Dolce & Gabbana

Од калта на опинците – до сјајот на Dolce & Gabbana
  • 23.02.2019

Војница е ридско село и лежи на надморска височина од 300 метри. Од Велес е оддалечено 17км., и може да се стигне само со автомобил по пат кој си го асфалтираа самите селани. Е во таа Војница, пред околу 130 години се родила прабаба ми Магдалена, се омажила за Јован и ја родила Ратка, Јован починал, и се омажила за Петре кој дошол со три ќерки –  Стефка, Велика и Коца, а Магда му ги родила Румена, Марика, Елена и дедо ми Тодор Мирчевски.

Кога Магда почина, јас имав 13, а таа, според едни документи 96, според други 100 и кусур. Ама, 8 деца изгледала, од кои, три неродени од неа! Сите на иста трпеза!

И поминала Магда и турско, и бугарско, и српско, и Прва и Втора светска војна, ама кога ќе појдев кај нејзе на гости, таа, како дама, со златните обетки на ушите, и со сплетени коси како Фрида Кало, чиста и дотерана, во кревет железен ко француска дама, се знаеше редот!

Прво тропаш на врата, потоа бакнуваш рака, застануваш пред креветот, рецитираш една песна, а таа, од дрвената касела вади бисквита или 10 динари, ти подава, пак бакнуваш рака, и си излегуваш! Права дама!

А од дедо ми Тодор, е од него научив сѐ во својот живот! Кога тој се доселил во Велес и ја оженил баба ми Нада, од Војница дошле со магаре! Мајка ми веќе била родена и си седела таму со баба ѝ Магда. А дедо ми и баба ми, под кирија, на рака правеле тули од плитар, ги печеле, и дење правеле куќа, а ноќе, некогаш и со кокошките спиеле!

Ама дедо ми Тодор учел и завршил Виша агрономска во Тетово, и станал подоцна директор во Македонија Табак. Е тогаш, кога тешкото поминало, Тодор во костум и со првата Шкода во Велес, одел по селата и ѝм давал ум на земјоделците како и што треба да работат.

Спиел и по полиња, ама бил и во Венеција, и во Москва! И НИКОГАШ НЕ СИ ЈА ЗАБОРАВИЛ КАЛТА НА ОПИНЦИТЕ ОД КАДЕ ТРГНАЛ! Иако денес сѐ уште има 20 костуми, не знам колку кравати и кошули! И по дома, иако е одамна пензиониран, си седи по кошула. Тој ме научи како мириса земјата на Војница, кои облаци носат дожд, а кои тага, како расте крушата и како се калеми црешата, кога зајакот ќе стане а кога се крие, како се чита Нова Македонија секое утро за човек да остане писмен, и кое цвеќе колку земја сака! И како се сака и почитува фамилијата! И побратимот! И жената!

А за Војница, таму во 1961г. по попис имало 320 жители, во 2002 – 32, денес, едвај 10ина. Ама јас секогаш се враќам, таму, во калта, да отидам на св. Петка или св. Атанасие, да однесам гости, или да помирувам, да поплачам, и за бедата, и за радоста.

Да седам на Кооперација и да пијам вино и ракија, со посебна салама и вегета на едно трупче, да наполнам вода на чешма, да ја видам куќата на Коле Неделковски кој таму се родил и школувал, и пак да си поплачам, како што плачам додека сето ова ви го раскажувам!

И да не заборавам, никогаш да не заборавам, дека, пред и после италијанските чевли, некој имал опинци!

Ви посакувам пријатен викенд и удобна фотеља.

Автор на текстот: Димитри Соле Љубин – поет и писател

Back To Top